Sytuacja kryzysowa definiowana jest jako niepożądane i  niespodziewane zdarzenie lub kontinuum wydarzeń, które mogą stanowić istotne zagrożenie dla zdrowia psychicznego jednostki. Niemożność sprostania sytuacji kryzysowej w istotny sposób może przyczynić się do traumy i trudności adaptacyjnych, które dla dziecka są psychiczną konsekwencją zewnętrznych wydarzeń. Wszystkie urazy wczesnego dzieciństwa pochodzą z zewnątrz, a trauma rozpoczynająca się zdarzeniem będącym poza dzieckiem, z chwilą tego zdarzenia wywołując różne zmiany wewnętrzne w samym dziecku. Niezaprzeczalnie głównymi celami działania w powyższym przypadku będzie praca z rozpoznanymi konsekwencjami sytuacji kryzysowej, tak by zniwelować lub częściowo ograniczyć negatywne skutki zdarzenia i rozpoznane przyczyny trudności adaptacyjnych w nowej sytuacji.

Dzieci w trudnościami adaptacyjnymi prezentują różne spektrum objawów behawioralnych, poznawczych i przede wszystkim emocjonalnych, które nie pozostają bez wpływu na tworzącą się osobowość dziecka. Liczne badania wskazują na specyficzne następstwa kryzysowych zdarzeń u dzieci. Są to głównie zaburzenia regulacji uczuć, pogorszenie wyników w nauce, zaburzenia depresyjne, zaburzenia w relacjach z rówieśnikami (ucieczkowo – izolacyjne lub agresywne postawy), nadpobudliwość psychoruchowa, zespół stresu pourazowego.