Podejście systemowe jest obecnie jednym z najbardziej wiodących nurtów współczesnej terapii rodzin. Głównym punktem powyższego jest zainteresowanie systemem (np. rodziną), a którego integralną część stanowią jednostki. System nie jest prostą sumą elementów, gdyż razem tworzą one nową jakość, kierującą się własnymi prawami. O systemie możemy również mówić w kontekście problemów, z którym przychodzi rodzina, a które tworzą swój własny system problemowy. Każdy system w sposób czynny dąży do utrzymania wewnętrznej równowagi, usztywniając lub modyfikując swoją strukturę. Konstruuje również własny obraz świata, którego jest obserwatorem. Konstruktywizm, będący więc istotną podstawą podejścia systemowego, nie zgłębia praw otaczającej rzeczywistości lecz stara się przybliżyć sposób i cel powstawania powyższych konstruktów. Stąd w pracy w podejściu systemowym myślenie przyczynowo – skutkowe zostaje porzucone na rzecz cyrkularności. Istotnym celem terapii jest zmiana w systemie. Ujmując zmianę systemowo, to, na czym ma polegać zmiana w życiu pacjenta lub rodziny określają sami zainteresowani w interakcji z  neutralnym terapeutą, który diagnozuje zmianę jaką chce wprowadzić rodzina oraz ewentualnie negocjuje jej kształt i środki do tego służące.

Terapia systemowa, choć utożsamiana przede wszystkim z terapią rodzinną może być z równym powodzeniem stosowana w terapii par, indywidualnej, grupowej oraz przy rozwiązywaniu innych istotnych systemów problemowych.