Najczęściej diagnozowanymi zaburzeniami zachowania i emocji rozpoczynającymi się w dzieciństwie i wieku młodzieńczym są zaburzenia hiperkinetyczne (zespół nadpobudliwości ruchowej z deficytem uwagi) oraz zaburzenia lękowe.

Zaburzenia hiperkinetyczne to grupa zaburzeń charakteryzujących się wczesnym początkiem (zazwyczaj w pierwszych pięciu latach życia), brakiem wytrwałości w realizacji zadań wymagających zaangażowania poznawczego, tendencją do przechodzenia od jednej aktywności do drugiej bez ukończenia żadnej z nich oraz zdezorganizowaną, słabo kontrolowaną, nadmierną aktywnością. W powyższych zaburzeniach mogą współwystępować również inne nieprawidłowości. Dzieci z zaburzeniami hiperkinetycznymi są często spostrzegane przez otoczenie jako lekkomyślne i impulsywne, skłonne do wypadków. Często popadają w kłopoty z otoczeniem raczej z powodu bezmyślnego łamania zasad, niż z powodu przemyślanego nieposłuszeństwa. Ich stosunki z dorosłymi są często pozbawione dystansu, brak im normalnej ostrożności i rezerwy. Często pojawia się osłabienie funkcji poznawczych i specyficzne opóźnienia zarówno w rozwoju ruchowym jak i mowy. Wtórne komplikacje obejmują zachowania aspołeczne oraz niską ocenę własnej wartości.

Drugie z najczęściej występujących zaburzeń w obszarze zachowania i emocji są zaburzenia lękowe. Lęk jest naturalnym procesem wewnętrznym, prowokowany wyobrażeniem oczekiwaniem zagrożenia. Jego funkcja przystosowawcza polega więc na jak najszybszej adaptacji do możliwości obrony. Lęk przybiera wymiary patologiczne, gdy stale dominuje w zachowaniu dziecka i prowadzi do powstania szeregu zaburzeń istotnie utrudniając codzienne funkcjonowanie. Traci on wtedy swoje przystosowawcze znaczenie. Staje się objawem, a reakcje dziecka stają się nieadekwatne do bodźca. Dziecko przeżywa stan stałego napięcia, zaburzenia wegetatywne przyczyniają się do złego samopoczucia.W sferze somatycznej najczęściej powoduje wzmożoną perystaltykę jelit, biegunkę, przyśpieszenie akcji serca, zaczerwienie lub bladość powłok, wzmożoną potliwość i napięcie mięśni. W sferze poznawczej najczęściej pojawiają się trudności w koncentracji, luki w pamięci. W sferze emocji możemy obserwować pojawiającą się płaczliwość, drażliwość, wybuchy złości. W sferze behawioralnej obserwujemy niepokój ruchowy lub zahamowanie ruchowe, problemy z mówieniem, czynności nawykowe i stereotypie. Praca terapeutyczna obejmuje zarówno pracę z dzieckiem jak i rodziną obejmującą najczęściej psychoedukację, identyfikację i modyfikację mowy wewnętrznej, modelowanie sposobów radzenia sobie oraz treningi relaksacyjne.